سخنان سخيف افرادی مثل " شجاع ! " نماينده نا شجاع دشتستان که از دليری و شجاعت مردم سلحشور آن خطه نه بویی برده است و نه نشانی دارد و با توهين به فرهنگ پر افتخار زادگاهش باعث آبروريزی و شرمنده گی دیار پهلوان پرور دشتی و دشتستان شده است و زوزه کشی های آن فرد بی مایه ديگر که بخاطر دست بوسی و پای ليسی عمامه بسران، از قوطی عطاری آخوند جنتی بيرونش آورده اند، چفیه فلسطینی بر دوش، با بی احترامی و دروغ پراکنی در مخالفت با بزرگداشت شاعر گرانمایه شادروان منوچهر آتشی، در پشت تريبون روضه خوانی مجلس شورای آخوندی، که به خاطر همين سخافت ها و بی آزرمی ها، به آن راه يافته اند.  مصداق داستان " مشتی غلوم لعنتی "  شادروان سعیدی سیر جانی است.

نخست بگویم که این داغ دل را به کجا ببریم ؟ در حالیکه جراحی و تعویض کلیه، شغل و کار ی عادی در اروپا و آمریکا شده است پزشکان مملکت ما به علت پایین بودن کیفیت تدریس در دانشگاه ها و بی تجربه گی در عمل، حتا قادر به انجام یک عمل جراحی ساده و آسان کلیه نیز نیستند. و در اعلامیه شان علت مرگ شاعر را بدون هیچ گونه توضیح مستدل و هیچ اشاره ای به خرابکاری شان در انجام عمل جراحی، ایست قلبی، ذکر می کنند. کدام مرده را سراغ دارید که بدون ایست قلبی مرده باشد ؟ قلب که به ایستد هر کسی می میرد چه روی میز جراحی چه هنگام اسب سواری یا وزنه برداری ! آتشی، به گواهي همه دوستان و آشنایانش سابقه ناراحتی قلبی نداشته است !؟ در چگونه گي مرگ آتشي هیچ کس کنترلی نکرد، هیچ مقامی متقاضی تشکیل کمیسیونی نشد. تو مملکت ما هرکس مرد، مُرد. با تشکیل کمیسیون پزشکی آتشی دوباره زنده نمی شد ولی می توانست از بی هوده مردن دیگران جلوگیری کند.

آخوند هایی که می خواهند آمریکارا لابد با عمامه و ردایشان بزانو در بیاورند و آن رئیس جمهور کریه المنظر که تریبون سیاستهای جهانی را با منبر روضه خوانی عوضی گرفته است و می خواهد اسرائیل را که میلیون ها نفوس اسلحه به دست عرب با آن قدرت عظیم در کنترل نفت جهانی و در دست داشتن ترعه ها و تنگه ها و دریاهای استراتژیک حزیف اش نشدند، از راه دور از کره زمین محو بکند، بروند خجالت بکشند و بجای رجز خوانی بی هوده، فکری به حال ام القرای اسلام خودشان بکنند، که اگر هم قرار باشد آمریکا و اسراییل نابود بشوند نخست سیستم  جمهوری آخوندی خودشان به نابودی کشیده خواهد شد ! 

واما داستان سعیدی سیرجانی: 

سعيدي مي نويسد در سيرجان مردي ميانسال، آرام و سربزير بنام مشهدي غلام، معروف به مشتي غلوم لعنتي، زنده گي مي کرده است و ادامه مي دهد که: " اين مشتي غلوم لعنتي از آن مخلوقات سربزير پر تحمل آرامي بود كه هر چند گاه يك بار، جوش جنون بر وجودشان مسلط مي شود و به حركاتي دست مي زنند كه بكلي نا منتظر و بي سابقه است. مشتي ما هم سيصد و پنجاه و پنج روز سال را با چنان آرامشي پشت پاتيل مغازة قنادي سپري مي كرد كه زبانزد همگان و مايه بخش شيطنت و وسيله تفريح و تمسخر بچه هاي بازار بود. مرد شريف و بي آزار چهل سال متوالي در پست ثابت و بلامنازع " شاگرد قنادي" خدمت كرده بود، بي آنكه لحظه اي از يكنواختي كارش دستخوش ملال شود، يا از گراني بار معيشت نقش گلايه اي بر چهره چروكيده اش بنشيند.
در مقابل اين سيصد و پنجاه و پنج روز كار يكنواخت و آرامش حيرت انگيز، سالي ده روز مشتي غلوم به تعبير مردم ديوانه آب و آتشي مي شد و به عقيده خودش ديوانه " عشق حسيني" و همه عقده هاي فروخورده يكساله را در اين ده روز عاشورا بيرون مي ريخت". 

او همیشه در ایام محرم به مدت 10 روز میدان دار تکیه ها و علمدار تعزیه های ابا عبدالله الحسین می شده است. و با جمع کردن یک مشت بچه يتيم بیکار و بیعار به دور خودش و با مالیدن خاک و کاه و گل بر سر و صورت، و با پوشيدن لباس سياه بلند عربي  دسته عزاداری راه می انداخته و چون نه ازنوحه خوانی و نه از ماتم سرایی چیزی بارش بوده، با صدایی بلند و نکره دایم بر شمر و بر یزبد و ابن سعد و بر هرکس که در زمین کربلا روبروی سبط پیامبر، حسین ابن علی علیه السلام ایستاده و با وی در افتاده بوده لعنت مي فرستاده است.  این مشهدی غلام با حرکت و جنب و جوش و عربده ای که را ه می انداخته است بزرگسالان را نیز بدنبال خود می کشیده، و به خاطر لعنت فرستادن ها یش بر دشمنان سیدالشهدا، او را در محل و در ولایت، با نام  " مشتی غلوم لعنتی " می شناخته اند.

سیرجانی می نویسد روزی، در همين ايام محرم، در روز عاشورا، در کنار منبر، که عزاداری ها و رجز خواني ها در آنجا به اوج خود مي رسيد، ایستاده بودم که دیدم مشتی غلوم لعنتی با دسته عظیم عزاداری که پشت سرش راه انداخته بود، در میان فرباد روضه خوانان و همهمه سقایان و صداي زنجير سينه زنان و نوحه عزاداران و طنين طبل و نفير شيپور ها و سنج ها و در میان شیهه اسبان و نعره شتران در حالیکه مردم کوچه داده بودند به منبر نزدیک شد. به نوبت پاي چپ يا راستش را جلو مي گذاشت، شمشير کهنه و رنگ ورو رفته اي را تو هوا تکان مي داد و از ته دل داد می زد: آهای مردم لعنت بر یزید ابن معاویه و ملت با صدای بلند و یک نفس جواب می دادند: بیش باد و کم مباد ! میشتی غلوم می گفت: آهای مردم لعنت بر ابن سعد ملعو ن و مردم  پاسخ می دادند: بیش باد و کم مباد! آهای مردم لعنت بر شمر ابن ذی الجوشن ! – مردم: بیش باد و کم مباد ! سیر جانی می نویسد چنان سرو صداها قاطی شده بودند که کسی صدای میشتی غلوم را درست نمی شنید هرچند او بدون مکث و با صدای بلند پیاپی و چپ و راست لعنت می فرستاد ! مردم اما چنان در خلسه و سوگ و عزاداری فرو رفته و از خود بیخود شده بودند که کسی هم توجهی به گفته های میشتی غلوم نمی کرد! آن ها همه با هم و با صدای بلند به دنبال هر لعنت مشتی غلوم فرباد می زدند: بیش باد و کم مباد!

سیر جانی می گوید درهمین ازدحام و شلوغی، مشتی غلوم به نزدیکی های من رسید، شنیدم عربده می کشد و می گوید: آهای ملت! تُف تو گور پدر و جد و آبادتان ! و مردم بدون توجه جواب می دادند : بیش باد و کم مباد ! آهای ملت لعنت بر پدر و مادر تک تک تون ! و مردم یک نفس جواب می دادند: بیش باد و کم مباد! آهای مردم  خاک برسر خودتون و تُف تو گور فک و فامیل تون ! و مردم پاسخ مي دادند: بنش باد و کم مباد!

اینک نیز حکایت این دو نماینده مجلس شورای اسلامی است که طوطي وار از هر کس که به اجداد و نياکان شان توهين کند تقليد مي کنند و مي گويند بيش باد و کم مباد و به همین یکی دوتا شاعری که داریم و باعث افتخار وطن و میراث فرهنگی مان هستند نيز بی احترامی می کنند! کشورهای دنیا بویژه کشورهای غربی هر ساله ده ها شیمیدان، فیزیکدان، طبیب، جراح، مهندس، پژوهشگر  و...و  به عالم بشریت معرفی می کنند که جوایز  نوبل را در رشته های مختلف به خود اختصاص می دهند. کدام پزشک حاذق، کدام فیزیکدان ماهر ، کدام پژوهشگر ما تا کنون یکی از این جوایز جهانی را ربوده است ؟ مگر نه این است که دنیا مارا با همین چند تا شاعر و نویسنده که مایه افتخار فرهنگی و هنری مان هستند می شناسد ؟ ما غیر از فردوسی، حافظ و سعدی و خیام چه چیز دیگری از گذشته مان داریم که به رخ جهانیان بکشیم ؟  آنگاه شما، ای نماینده گان شورای ریش و پشم،  خودتان به این میراث فرهنگی تان توهین می کنید ؟ خودتان به نیاکانتان لعنت می فرستید؟    

پي نوشت

بديهي است ايرانيان فرهيخته در همه رشته ها در جهان فراوان داريم، نظرمن اما مقايسه اي از فضاي موجود درون ايران بود که نخبه گان را در هر دوره به بند کشيده اند و هنوز هم بدتراز هر زمان به بند مي کشند، با کساني که در کشور هاي آزاد جهان اختراع هاي مهمي را به جهان عرضه مي کنند يا جوايز نوبل را به خود اختصاص مي دهند که ما شوربختانه تا کنون از اين جور جوايز بي بهره مانده ايم

هنگامی که با " الکه " آشنا شدم بيش از دو ماه و نيم از ورودم به آلمان نمی گذشت و بدیهی است در این مدت کوتاه هنوز تسلطی به آن زبان نداشتم، اما الکه عجیب حوصله ای در توضيح و تشریح و تفسیر کلمات غریب و نا آشنا با من داشت، آن کس که گفته بود اگر می خواهید سریع زبان یاد بگیرید باید دوست دختر داشته باشید راست می گفت. هر جا در مکالمه به مشکلی بر می خورديم و از توضیح او به آلماني چیز زیادی دستگیرم نمی شدُ مي زديم به انگليسي که الکه نیز به خوبي باآن آشنا بود. ما در ابتدا هم ديگر را با اسم کوچک صدا می زدیم  ولی بعداز دو سه هفته اسم من از حميد  تبديل شد به " شاتس ".

Schatz در زبان آلمانی به معنای " گنج " است ولی در  محاوره به معنا ی:  عزيزم و "دارلينگ" است
که مؤنث آن می شود " شاتسی " = سویت هارت. و ما از آن پس همديگر را با اين اسم صدا می زديم. و اينک نيز پس از گذشت 42  سال هنوز هم به همين منوال است . این موضوع باعث شد که دوستان و همسایه گان در ایران فکر کنند اسم همسر" شاتسی " هست و بدین سبب آن ها نیز اورا شاتسی، یعنی عزیزم یا سویت هارت، خطاب می کردند .

" شاتسی" خیلی خوش صحبت بود ضمنا می خواست از همه چیز من آگاه شود. مثلن چه رنگی را من بیشتر دوست دارم و از چه جور غذا يي خوشم می آید ؟ یا چه نوع موسیقی مورد پسند من است ؟ بعضی وقت ها سؤال ها آن قدر متنوع و زیاد بودند که من حوصله ام سر می رفت و دلم می خواست در باره مطلب دیگری صحبت کنیم و برای اینکه زود ازاین سؤال و جوابها خلاص شوم، بدون توجه به سؤال اش فقط می گفتم آری یا نه. خصوصا وقتی از چیز هایی سؤال می کرد که من تا آن زمان ندیده بودم یا هر گز اسم شان را نشنیده بودم و او با علاقه فراوان و با حوصله زیاد سعی می کرد تفهیم ام کند و یادم بدهد. مثلن خوب بیاد دارم یک بار ازم پرسید که آ یا " کلم قرمز" را دوست دارم ؟ من در ایران، یعنی در بوشهر، از شما چه پنهان، هیچ نوع کلم ای را ندیده و نخورده بودم ! نه سیاه اش را نه سفید اش را نه زرد اش نه آبی اش، نه زمینی اش نه آسمانی اش، چه رسد به قرمز اش ! اگر از مزه خارَک و خرما ی بوشهر و رطب دشتی و تنگستان و جهرم و خورموج  ازم می پرسید، خُب می توانستم انواع و اقسام اش را مثل کبکاب، زینی و سمرون،  برایش بشمرم یا اگر از انواع ماهی های موجود در آب شور خلیج فارس ازم سؤال می کرد  می توانستم از گواف، صبور، شوریده، شیر، حلوا، خبورُ سرخو و سنگسر نام ببرم، ولی من چه میدانستم تفاوت مزه کلم  سبز با کلم قرمز چیست ؟ وقتی پرسید آیا کلم قرمز را دوست داری برای اینکه مطلب به همان جا خاتمه پیدا کند گفتم: " آره آره... اتفاقا خیلی هم خوشمزه است "  و موضوع را عوض کردم . یکشنبه بعد درآغوشم گرفت و گفت امروز ناهار میهمان مامان هستیم، بهش قول داده ام چیزی بتو نگویم ولی قرار است غذای مورد علاقه تو را درست کند. هر چه فکر کردم مامان از کجا میداند من کشته مرده " قلیه ماهی"، غذای بومی بوشهر هستم ؟ يا از کجا بلد است شوید پلو با مرغ درست کند ؟ عقل ام بجایی نرسید. حدس زدم خُب لابد جوجه کباب درست مي کند که آن هم خوشمزه است یا یک استیک نیمه برشته، و بقول خودشان " انگلیش "با نون سنگک و پیاز، اه...ببخشید با "کارتوفل"، سیب زمینی و سُس. ولی در روز یکشنبه موعود ناهار  "  Königsberger Klopse  " بود که از هم میهنان عزیز مقیم آلمان تقاضا می کنم اسم فارسی اش را اگر میدانند در نظز خواهی برای من بنويسند! چون خودم از شرح و از ترجمه اش عاجزم. فقط می دانم، یعنی بعدها فهمیدم یک نوع کوفته آلمانی است که گوشت چرخ کرده هم توش هست و با سوس ای بد مزه تر از خودش می خورند.

به هرحال مامان که دست پخت آلماني اش حرف نداشت این غذا را پخته بود و بدبخت چقدرهم زحمت کشيده بود! غذا با سیب زمینی آب پز و یک قابلمه پر از گياهي قرمز رنگ سرو شد که نه بوی ترش و سرکه اي اش مطبوع دماغ من نود و نه مزه ترش و شيرين اش نوازشگر کام ايراني من. این همان کلم قرمز کذایی بود که " شاتسی" مزه اش را از من سؤال کرده بود و حالا ندیده و نشناخته باید نوش جان می کردم و مثل دیگر اعضای فامیل به به و چه چه می گفتم، یعنی مثل خود آلمانی ها به تأييد سر تکان می دادم و یکی دوبار می گفتم : هوم...لکِر...لکِر ... LECKER

از آن تاریخ من از کو فته آلمانی نفرت پیدا کردم ولی به کلم قرمز، هم بصورت سالاد تازه و هم بصورت پخته اش، عادت کردم و هنوز هم بدم نمی آید.

برگردم به وطن ! "شاتسی" من در خرمشهر زنده گي مي کرد، و من در بندر شاهپور. هیچ وسیله تردد، نه تاکسی نه اتوبوس، بین شاهپور و آبادان و خرمشهر وجود نداشت! هرکس قصد رفتن به آبادان را داشت یا باید با ماشين دوستان و آشنایانی می رفت، اگر جاي خالي گير مي آورد و یا باید سر چهارراهی که در 15 کیلومتری شاهپور، بین ماه شهر و آبادان و سربندر قرار داشت می ایستاد تا خود رو يی از آنجا عبور کند، جای خالی داشته باشد و او را با خود ببرد. گاه تا دوساعت و بیشتر در آن آفتاب داغ می ایستادم تا غباری از دور نزدیک شدن ماشینی را خبر دهد و اگر جا داشت مرا با خود ببرد. حاده ها همه خاکی و پر از دست انداز بودند ، از آسفالت خبری نبود.

همان طور که در نوشته های پیشین هم گفتم ما یک هفته دریا، یک هفته ساحل بودیم. من از ساعت هشت صبح سر این چها راه می ایستادم، تا اگر شانس همراهي کند حدود ساعت 10 یا 11، ماشینی از راه برسد و بتواند مرا با خود ببرد. در اين صورت حدود ساعت 2 بعد از ظهر از طريق عبور با قايق از رود کارون به خرمشهر مي رسيدم و از دیدن "شاتسی" خستگی راه به یکباره از بدن می رفت، هرچند جوان بودم و با کار شبانه روزی و سخت دریا و جنگ و جدال با موج و طوفان آشنا يي داشتم و معنی خستگی را نمی فهمیدم. 

هر بار که به خرمشهر مي رسيدم مبهوت می شدم چگونه مادر سهراب راحت با " شاتسي" فارسی صحبت می کند و او بريده و شکسته پاسخ می دهد ! چون بیشتر می فهمید تا توانايي حرف زدن.  و مي ديدم چه سريع به اخلاق و روحيات ايراني عادت مي کند و دوست دارد که همه چيز را ياد بگيرد و زود به آن عادت کند از جمله چهار زانو نشستن سر سفره و روي فرش، عادت کردن به غذاي ايراني، چادر به سر کردن هنگام لزوم و غيره... خانواده سهراب نهایت محبت و نگهداری را از "شاتسی" به عمل می آوردند، هر چی می خواست برایش تهیه می کردند. مجله های آلمانی از آبادان، نان سیاه که شاتسي خيلي دوست داشت و در ایران به ندرت یافت می شد از مغازه های خارجی متعلق به شرکت نفت و يا از کشتي ها ي اروپايي، توسط آشنايان و دوستان و...

پدر سهراب، که معروفترين ناخداي سيويل بنادر جنوب ايران بود و همه کاپيتان ها و راهنماهاي شاغل در بنادر زير دست او کار آموزي ديده بودند، بوشهری بود و جند سال قبل فوت کرده بود. مادرش اصفهانی بود با لهجه شیرین اصفهانی و چه خانم خانمی و چه خانم آقایی. یکروز "شاتسی" از من پرسید فلان کلمه به فارسی چه می شود گفتم : معنی اش می شود "فرقی نمی کند" چطور مگر؟ گفت آخه مامان دیشب از من سؤالی کرد و من فکر می کنم اشتباه جواب دادم !گفتم چه سؤالی؟  با تعجب دیدم با لهجه شیرین اصفهانی به تقلید از مامان گفت: " مریم ! فردا غذا چی چي می خوری ؟ " و من می خواستم بگویم هر چی خودتان خوردید من هم می خورم برای من فرقی نمی کند ولی گفتم:  عیبی ندارد!  گفتم خُب مامان منظورت را حتمن فهمیده است.

توقف شاتسي در خرمشهر حدود شش ماه طول کشيد. در هفته هاي مرخصي که نوبت توقف من درساحل بود، هر باربه خرمشهر مي رفتم، شاتسي که آمدن مرا از پنجره مي ديد خودش را در چادر مامان مي پيچيد، درب حياط را بروي من باز مي کرد و با لهجه اي شيرين به فارسي مي گفت : سلام عزيز من، حال شما خوب است ؟ بفرماييد خواهش مي کنم!

شبها همه دسته جمعی با خانواده سهراب ( 3 خواهر و  یک برادر و مامان و خود سهراب ) که یکی از دیگری مهربان تر و با محبت تر بودند می رفتیم سینما یا می رفتیم لب کارون گردش، یا می رفتیم به بهترین و معروف ترین نایت کلاب جنوب که فکر می کنم اسمش " خلیج " بود. روزها در شهر پرسه می زدیم و خرید می کردیم، یا به آبادان می رفتیم، یا اینجا و آنجا میهمان بودیم، همه باهم، همه یک فامیل بودیم .

پس از شش ماه به ضرب پارتی و خواهش و تقاضا خانه ای دو اطاقه، خارج از نوبت، در "سربندر" به من دادند.  یکسال قبل ازاین تاریخ، زمانی که در تهران مشغول کارهای استخدامی بودم با دو افسر جوان و فهمیده ارتش آشنا شدم . که عجیب مهرشان به دلم نشست. من اسم آن هارا پرویز و نادر میگذارم. هردو عزیز و مهربان و آقا.  پرویز تهراني بود و مخالف سرسخت رژیم و من تعجب می کردم چگونه با وجود همه بی احتیاطی ها و رک گویی هایش نزد ساواک لو نرفته بود. چند بار آخرهفته با هم رفتیم کوهنوردی و شب را در دامنه کوه بسر بردیم. چه شب های خوشی چه خاطرات شیرینی و چه آرامش مهیب و لذت بخشی در دامنه آن کوه های عظیم که با آن عظمت کاری بکارما نداشتند و گویا با علاقه تورا دردامن خود و در پناه خود جا می دادند و از تو محافظت می کردند و چه هوای لطیف، پاک و خنکی، بدور از هیاهو و سروصدا و بدور از گاز و بوی نفس گیر اگزوز ماشین ها . در آن شب ها ي سردکوهستاني در کنار جوي آب در نور ماه و درتابش شمعی که روشن کرده بودیم پرويز مفصل و بي پروا در انتقاد از رژیم پادشاهی و در باره رضاشاه با من سخن مي گفت، و من که جواني ۲۱ ساله بودم، هجوم ها و بگير و ببند هاي اعضاي توده اي فاميل را توسط ارتش و شهرباني و بعد ها ساواک تيمور بختبار را ديده بودم با احساسي توأم با کمي ترس اين طرف و آن طرف را مي پاييدم. پرويز هميشه کتابی در انتقاد از رژیم پهلوی نيز با خود داشت و طوري با من سخن مي گفت گويا ما سالها است پیوند دوستی بسته ایم و گويا از زمان  کودکي با هم آشناییم. چه اعتماد عجيب و بجايي به من داشت ! من مدام به او هشدار می دادم که مواظب خودش باشد. مي گفتم اگر یک نفر سیویل مخالف رژیم را دستگیر کنند پدرش را در می آورند. یک ارتشی را به عنوان خائن به احتمال اعدام می کنند. این چه نفعی برای توی جوان دارد ؟ نميدانم چرا مثل يک برادر بزرگتر دلواپس اش بودم، مبادا در اثر بي احتياطي صدمه اي به او برسد، هر چند او  ۴يا ۵ سال، شايد هم بيشتر، از من بزرگتر بود! من اینک نمی دانم به چه سرنوستی دچار شد ؟ فقط امیدوارم از هر خطری رهایی پیدا کرده باشد و هر جا هست شاد و خرم باشد. دومی، یعنی نادر، اهل خراسان بود شوخ و با محبت و همیشه سر حال. وقتی فهمید قرار است مرا به بندر شاهپور بفرستند گفت معاون بندر فامیل من و پسر عموی من است به محض رسیدن به آنجا،  برو پیش اش و سلام مرا برسان و او هوای تورا خواهد داشت. من رفتم شاهپور ولی پیش معاون نرفتم و آشنایی ندادم . تا این که او از مقام معاونت به رئيسي رسيد و من، همزمان با آمدن نامزد و سپس ازدواج، گرفتاری مسکن پیدا کردم.

رفتم پیش رئیس و پس از گذشت یکسال سلام پسر عمویش را به وي رسانيدم و گفتم نمی خواستم از دادن آشنایی سوء استفاده ای کرده باشم. که خوشش آمد و در تحویل و واگذاری منزل به من کمک کرد و گرنه معلوم نبود " شاتسی " تا چند ماه و یا چند سال دیگر می بایست درخرمشهر بماند! در این مدت که همسر در خرمشهر بود هربار با هم و با مامان به آبادان می رفتیم و بر ساخت و بر نجاری مبل ها، کمد ها و تختخواب، و دیگر وسایل منزل که به سلیقه و با نقاشي و طرح " شاتسی" و توصيه مامان  به یک مغازه معروف مبل سازی سفارش داده بودیم نظارت می کردیم . و تقریبا با تحویل منزل وسایل نیز تمام و آماده حمل شدند که به بندر شاهپور یا بهتر بگویم به کمپ سر بندر در 18 کیلو متری شاهپور منتقل کردیم و به خوشی و سلامتي پس از شش ماه جدایی از هم، توانستیم در زیر یک سقف با هم زنده گی کنیم و به یاد می آورم چه احساس عجیب و غریبی بود از مرحله مجردی بیرون آمدن و مسؤلیت فامیل به عهده گرفتن، ازدواج ما در حقيقت بعد از گذشت شش ماه، از هم امروز، که باهم زير يک سقف و در يک منزل زنده گي مي کرديم، شروع مي شد ! من از امروز رسما از زنده گي مجردي و از ساختمان مجردي بيرون آمده بودم و شروع ديگري را آغاز کرده بودم !     

 امشب تلوزيون آلمان پس از نشان دادن چند صحنه آتش سوزی در فرانسه، بويژه فيلم ای از آتش سوزی های شهر تولوز، که علاوه بر آتش زدن چند مدرسه و آموزشگاه به حدود  300 خودرو شخصی و دولتی نيز آسيب وارد کرده بودند چند جوان عرب تبار را نيز نشان دادند که چمدانی پر از انواع و اقسام دشنه های حيوان کشی و کاردهای بزرگ آشپزخانه ای و قيچی های چرم بری در دست، همراه با توضيحاتی به خبر نگاران می گفتند با اين کارد چشم سر کوزی را از کاسه در می آوريم با اين قيچی زلف های فلان زن پليس را می چینیم ، با اين کارد گوش نخست وزیر فرانسه را می بريم. این حرف ها خواب و خیال نیستند، که اگر دست شان برسد از چه چیز ابا کنند ؟ مگر سال گذشته و سالهای قبل اش در همین الجزایر، گلوی ساکنین بی گناه چند دِه و شهرک را گوش تا گوش نبریدند ؟ مگز همين کار را در عراق نکردند ؟

بحث هایی که این روزها در رابطه با اغتشاش های فرانسه در اینتر نت در گرفته است بر دو نوع است که من شخصا به هردو آن ها بها میدهم. یکی تفسیر و تحلیل های هم میهنان فرهیخته در آنطرف اقیانوس است، که با وجود کوچکی دهکده جهانی دستی از دور بر آتش دارند و لی این امر چیزی از ارزش تفسیر هایشان نمی کاهد و دوم دغدغه های کسانی است که در متن آتش سوزی ها قرار گرفته اند و اگر خود هنوز آتش نگرفته اند، گرمایش و شعله هایش را از فاصله نه چندان دور حس می کنند و از آن بیمناکند که شعله های آتش، روزی دامن آن هارا هم بگیرد. آن کس که می خواهد با کارد گاو کشی اش چشم وزیر کشور فرانسه را " اگر دست اش به او برسد " از کاسه دربیاورد اهل تحلیل و تفسیر نیست، اصولن اهل منطق و دلیل و برهان نیست که بشود با او به تجزیه و تحلیل ِ صورت مسأله پرداخت ! آتش وقتی به خانه و کاشانه افتاد باید بدون مکث، نخست سر نشینان خانه را نجات داد و همزمان، با هر وسیله ممکن آتش را خاموش کرد، و آن چه را که می تواند سبب ادامه آتش سوزی بشود ازآن دور نگه داشت ! در وسط آتش نشستن و تجزیه و تحلیل کردن که اگر اینجور بود یا آن جور نبود چنین حادثه ای رخ نمی داد، دور از واقعیت های عینی است ! این کار می بایست قبل از وقوع آتش سوزی صورت می گرفت که نگرفته است و کار به این جا کشیده شده است یا باید بعد از وقوع صورت گیرد که هنوز "بعدی " نیامده است. آن چه که امروز رئیس جمهور فرانسه و نخست وزیر ش برای نجات شهروندان انجام می دهند، بويژه دور نگهداشتن مواد آتش زا از اموال و اماکن، امری است الزامی و آن چه که برای تحبیب مهاجرین و یافتن را ه حلی برای رهایی از نق نق و غرولند اپوزیسیون انجام می دهند امری است موقت واز سر ناچاری !

هدف اسلامیون و حاشیه نشینان امروز تسخیر اروپا است، هر چند ناخود آگاه و به جبر تاریخ.

آن چه که مسلمانان در 1300 – 1400 سال پیش با تسلط بر آندولس به آن دست نیافتند اینک دارد در اروپا به وقوع می پیوندد. هر چند با حرکتی حلزونی... و این آغاز کار است !

دررابطه با ياد داشت " مها جـرين و تمدن شهروندی" که در ستون " حاشيه " وبلاگ منتشر کرده ام بعضی ازخواننده گان محبت کرده و کامنت هايی گذاشته اند که بسيار ارزشمند و پر محتوا هستند. چون فکر کردم ممکن است اين کامنت ها، به علت قرار گرفتن در پستو، مد نظر همه خواننده گان عزیز قرار نگرفته باشد، تعدادی از آنها را با اجازه نویسنده گان شان، برای مطالعه عموم به صفحه اصلی منتقل می کنم. عزيزانی که مايل هستند همه کامنت ها و پاسخ های مرا به آن نوشته ها ببينند می توانند به کامنت دونی " حاشيه " مراجعه بفرمايند.

هر کامنتی که برايم گذاشته شود با دقت و با علاقه می خوانم و به نویسنده و به عقیده اش احترام می گذارم، که این وظیفه من است و بر کس منت نمی گذارم، علاقه و احترام من به این کامنت ها نیز به این سبب است که از نوشته های شما ایده می گیرم، به دانستنی هایم می افزایند و از اشتباهت احتمالی بیرون ام می آورند. انتخاب اين چند کامنت و انتقال آنها به صفحه اول دليل خاصی نداشته است جز اين که فکر می کنم تنوع بحث در ارتباط با مشکل مهاجرين ذهن مارا در برابر مشکلات پیش رو و روزهای تاریکی که احتمالن در پیش خواهیم داشت روشن تر خواهد کرد! ما نيز خود اعم از پناهنده سیاسی یا دانشجو یا توریست، یا مقیم، بخشی از مهاجرین هستيم  و با زنده گی کردن در اروپا و با اروپایی ها آشنا ییم. سر در برف فرو بردن و چشم بر حقیقت بستن علاج درد نیست.  این معضل اجتماعی، مشکل کشور های اروپایی به تنهایی نیست بل که ما نیز در متن قرار گرفته ایم، و چه بخواهيم چه نخواهيم با آن دست بگريبا نیم ! ما نمی توانيم در مقابل تحولات مثبت يا منفی در اروپا، پيروزی يا شکست دولت های اروپايی در مقابل تروريسم اسلامی وغیر اسلامی، بی تفاوت بمانیم، هر چند کاری چندان کارساز از دست مان ساخته نیست. هر عمل خلاف قانونی که اسلامی ها یا غیر اسلامی ها در اروپا انجام می دهند، اگر در وطن خود صورت دهند یا به کنار دیوار کشیده می شوند و سُرب داغ تحویل می گیرند یا در سلول های تنگ و تاریکی چپانده می شوند که در ادرار و کثافت خود به لولند و در اثر هجوم شپش و ابتلا به امراض مسری، دیگر هوس سنگ اندازی و آتش افروزی نکنند. من در مدت دریا نوردی ام، چه در آفریقا، چه در آمریکای لاتين، حتا در کشور های بنگلادش و "بیرما" بنا به دعوت رئیس پلیس شهر، برای اینکه قدرت خود شان را در حفظ نظم و نگهداری از امنیت شهر به رخ ما بکشند از این سلول ها دیدن کرده ام . زن و مرد را با پاشنه کش در سلول های مشبک آهنين چپانده بودند که بدون برق و با چراغ قوه برای مشاهده من، سلول که نه، قفس را  روشن کردند و من که فکر می کردم دریا از من سنگ خارا ساخته است بادیدن قیافه های کسانی که بیشتر به حیوان شباهت داشتند تا انسان جا خوردم و یک قدم عقب رفتم. از بوی گند و تعفن و از کثافتی که از سرو روی آن ها بالا می رفت چیزی نمی گویم. این ها را به چشم خود دیدم تا اینک برای شما تعریف کنم و بگویم چگونه همین افراد از همه گونه آسایش در اروپا برخوردارند و قدر نعمت نمی دانند و چرا وحشت می کنند اگر به وطن خویش بازگردانده شوند. کسانی که بر چسب نزاد طلبی یا نزاد پرستی به من می زنند سخت در اشتباهند. من بر اثر مشاهدات عينی و تجربه هایم سخن مي گويم ! در بسیاری از بنادر افریقایی( بر بنادر آفریقایی تأکید می ورزم چون بیشترین دوستانم خارجي ام که اینک نیز با بعضي از آنها در تماس هستم آفریقایی اند ) یا در بنادر آسیایی، هندی، بنگلادشی، مالزی، حتا در کشور های اسلامی سودان، سومالی، و تا اندازه ای مصر ( از عربستان، اردن، عراق و فلسطین و یکی دو کشور دیگر عرب سخن نمي گويم که کینه شُتري با ايرن و ايراني دارند)  در هر جای دیگر و در هر محفلی با آغوش باز پذیرفته شده ام و خانه ام پر است از کادو هايي که برسم محبت و دوستي به من داده اند. چنین پذیرایی از کسی که نزاد پرست باشد به عمل نمی آورند. آنها جهان سومی هستند ولی احمق نیستند. من می گویم شتر سواری دولا دولا نمی شود ! من مي گويم براي حفظ آزادي و نگه داري از دموکراسي موجود که اروپا يي ها بيش از دو قرن براي بدست آوردن اش رنج کشيده اند، اينک که تعدادي اوباش بيکار مفت خور که با تيپا از مملکت خويش بيرون رانده شده اند مي خواهند هرج و مرج و قانون جنگل را در اين جا حکم فرما  و تحميل کنند، سياست يکي به نعل يکي به ميخ راه علاج نيست ! يک عمل جراحي لازم است !

من اگر از ایده سرکوزی وزیر کشور فرانسه دفاع می کنم به این علت است که می گوید: فرانسه خانه من است تو اگر در وطن ات می ماندی یا اینک در گور بودی یا در سیاه چال ! من به تو پناه دادم، نان دادم، بیمه دادم، بهداشت دادم، از من انتظار نداشته باش بیش از این از دهان هموطن مالیات پردازم بگیرم و در حلقوم مهمان ناخوانده مفت خوری مثل تو فرو کنم،  تا به شکرانه اش خانه ام را ماشین ام را، مدرسه ام را، اتوبوس ام را آتش بزنی و با پر رویی از مهمان بودن به صاحب خانه تبدیل شوی و وطن مرا همان طور به لجن به کشی که وطن خودت را...نمي تواني يا نمي پسندي برو خدا نگهدار...

                                   ***

تعدادي از کامنت هاي دوستان براي نوشته قبلي در بخش " حاشيه "

گوشزد مي گويد:

کاملا با شما موافقم...به نظر می رسد که پررویی و وقاحت پدیده ای بسیار مسری است...یک سری آدم از شمال افریقا به فرانسه می آیند در شهرک های اطراف شهرهای بزرگ ساکن می شوند و با تغییر بافت جمعیتی آن شهرها اکثریت را به دست می گیرند و شروع به اعمال همان رفتارهایی می کنند که قرنهاست کشور مادرشان را عقب نگه داشته است.نه حاضرند فرهنگ و منش کشور میزبان را بپذیرند و نه به کشور مبدا خود برگردند...نه طاقت حاشیه نشینی را دارند و نه قواعد بازی متن را فرا می گیرند...به نظر من دل سوزاندن و همدلی کردن با آنها خطاست...اینها بسیار بیش از حق خود در اختیار دارند

اسد مي گويد:

 حمید جان واقعیت این است دوستانی که در ایران زندگی می کنند در مورد آنچه در فرانسه و اروپا اتفاق می افتد دست به یک سری تحلیل کلیشه ای می زنند که تنها بخشی از حقیقت است. دولت کنسرواتیو دانمارک با حمایت و همکاری حزب ضدخارجی روی پا ایستاده است. جالب است که همین دولت محافظه کار تا چند سال پیش حاضر نبود با این حزب ضدخارجی روی یک میز بنشیند چه برسد به همکاری. امروز برای گرفتن تابعیت دانمارک باید از هفت خوان رستم بگذری و اخیرا به کسانی که بیکار باشند هرچند دهها سال هم در اینجا زندگی کرده اند پاسپورت دانمارکی نمی دهند. و تازه اگر هم کار داشته باشی باید زیر قراردادی با دولت را امضا کنی و همه این محدودیت ها مرهون زحمات تروریست ها و نیروهای فناتیک مسلمان هستند که زندگی را برای هم کیشان عادی خودشان در اروپا جهنم کرده اند.

زیتا مي گويد:

سلام.من  ...در بیشتر مواقع،با شما هم عقیده هستم.بخصوص در این مورد.من در مادرید زندگی میکنم و بیش از 4 سال در 2 کشور عربی زندگی کرده ام.از طرفی پیش از 7 سال است که با شهرداری منطقه ام با بزهکاران جوان کار میکنم،همه این مقدمه را نوشتم تا بگویم که با شناسایی از موضوع،اظهار عقیده میکنم.تنها میگویم که ایکاش،موافقین با این نوع اعتراضات،بدانند که دنیا براستی مانند یک دستمال کوچک شده است و اگر فردا در هر جای دنیا،یک نفر،که دوست ندارد کار بکند ولی میخواهد خوب زندگی بکند و ماشین یا خانه او را آتش بزند،باز هم موافق هست؟تازه ایکاش که اینگونه اعتراضات تنها به زیانهای مالی ختم شود.این حاشیه نشینان زیاده خواه هستند،و فکر میکنند،آن شخصی که ماشین یا خانه ای دارد و 99% آنها با وام آنرا خریداری کرده اند،مسوول تن پروری آنها هستند.

مهشید  مي گويد:

آقای حمید
حاشیه نشینی ریشه در حاشیه ندارد . این متن است که حاشیه نشینان را به حاشیه میراند و ایشان را جزو شهروندان به حساب نمی آورد . این که بزهکاری در میان بزهکاران رواج پیدا کرده است ، ریشه در برخورد جامعه با مهاجران دارد که ایشان را به حاشیه میراند. شما ریشه را ول کرده اید و برای زدن شاخ و برگ ها هورا میکِِشید ؟
آقای سرکوزی به شیوه فاشیست های استعمارگر با مهاجران برخورد میکند و شما آن را تایید میکنید.
شنیدن این حرفها از آقای سرکوزی برای من عجیب نبود. اما وقتی هموطنان خودم را در صف نزادطلبان میبینم دلم به درد می آید. همین.

***

پس نوشت: من هرگز مدعی نبوده ام و نيستم که يک مفسر و تحليل گر سياسی هستم يا آن چه را که این جا می نويسم در آن حد است، به عکس خود بهتر از هرکس می دانم که فرسنگ ها از آن فاصله دارم. ولی چون در یک مملکت آزاد تربیت یافته ام این آزادی را حق مسلم خود میدانم که در باره هر دغدغه ای که دارم آزادانه اظهار نظر کنم . من در يا نوردی هستم که حتا بيشتر عمرم را روی آب گذ رانده ام، و بجز قطب شمال و قطب جنوب همه جای دنيا را گشته ام، با درد و با مشکلات مردم قاره ها از نزديک آشنا شده ام و به علت اقامت طولانی در اروپا و آشنايی با زبانشان از دغدغه های آن ها نيز بهتر و بيشتر از خيلي ها آگاهم ! پس به خود حق می دهم از مشاهداتم بنویسم و اظهار نظري بکنم.  ۴۳ سال پيش که به اروپا آمدم همه جا با آغوش باز پذيرفته می شدم اينک تقريبن جر أت نمی کنم بدون ماشين و با پای پياده به شهر بروم، ترس من و امثال من تنها از نئونازی هایی نیست که بد بختی و بی کاری و بی پولی خودرا مديون خارجی هایی می دانند که به علت مفت خوری چنان هزینه ای روی دست دولت گذاشته اند که صندوق های تأمین اجتماعی و باز نشسته گي خالی شده اند و روزی نیست که اینجا و آنجا از سوبسید ها و کمک های دولتی برای آلمانها، و نه برای خارجیان، کاسته نشود، بلکه ترس ما بویژه از خود خارجیان، خصوصا اعراب خاورمیانه نيزهست که تقریبن می توان گفت مملکت خودشان را خالی کرده اند و هر کدام با دو تازن و یک دوجین بچه به این جا به اصطلاح پناه آورده اند، مي گويند مخالف سياست دولت شان هستند ولي اگر انتقادي از عملکرد دولت شان بشنوند با کارد به منتقد حمله مي کنند.

شبی نیست که بد مستی و چاقو کشی نکنند، یا پیرمرد و پیر زن آلمانی را بابت 5 یورو در خیابان نقش زمین نسازند. روزنامه های صبحگاهی پر اند از اعمال مشعشعانه این خارجیان که از پای بندی پلیس به قوانین حقوق بشر و از آزادی که به شهروندان داده شده است سوء استفاده می کنند. برخورد بعضی از آلمانی ها با خارجيان به راستي مشمئز کننده است. ولی وقتی می بينم ۹۸ در صد از هم وطنان خودم ( فعلن کاری به ديگران ندارم ) به عنوان پناهنده سیاسی دروغين سربار ملت آلمان شده اند، با پول ماليات مردم زنده گی می کنند، از بيمه های اجتماعي و همه گانی آن ها بدون پرداخت يک سنت استفاده و سوء استفاده می کنند، در ايران مغازه های متعدد دارند که قبل از آمدن به آلمان بنام برادر يا پدر زن ثبت و  واگذار موقت کرده اند، ( اين ها را خودشان با افتخار همه جا تعريف مي کنند ) با وجودپناهنده گی سالی يک تا دوبار، بدور از چشم پليس آلمان،  با پاس ايرانی برای سرکشی به مغازه ها شان به ايران مسافرت می کنند، در این جا، با وجود ممنوعیت قانونی، کار سیاه می کنند، هرکدام با مرسدس بنزی که به اسم کس دیگري ثبت کرده اند در خیابان ها ویراژ می دهند و حسادت جوانها و پير هاي آلماني را بر مي انگيزند و فکر می کنند آلمانها کور و کر و خرند! وقتي اين چيز ها را مي بينم چگونه مي توانم اعمال آلمانها را در برخورد با خارجياني که خودم هم يکي از آن ها هستم تقبيح کنم.

من می گویم قوانین کشورهای اروپایی راه را برای اعتراض قانونی براي هر کس که فکر مي کند مورد تعدي قرار گرفته است باز گذاشته است.

سنگ پراکني و آتش افروزي اعراب در انتفاضه آن جا چه نتيجه اي براي شان به بار آورده است که مي خواهند اين جا نيز آن را پياده کنند ؟ 

معضل و مشکل، اروپایی ها نیستند ! مشکل، بعضی از ما خارجی ها هستيم که بازی دموکراسی را یادمان نداده اند و هر جا که قانون بزن و ببند و بگير و بکوب را که سخت به آن عادتمان داده اند کمی شل دیدیم، افسار گسیخته می شويم.

من سیاستمدار و یا مشاور نخست وزیر و نصيحت گر صدر اعظم  و رئيس جمهور نيستم که راه حل سیاسی پيش پاي دولت شان بگذارم و مشکلات سیاسی و اجتماعی شان را بگشایم، اين کار وظيفه من هم نيست، مصلح اجتماعي هم نيستم ! من فقط از آزادي بيانم در چارچوب قانون استفاده مي کنم و می گویم ما میهمان هستیم و باید مراعات صاحب خانه مان رابکنیم که امکاناتی خیلی بهتر و بیشتر از وطن خودمان در اختیار مان گذاشته اند.

و اگر بازهم قبول نداريم و راضي نيستيم پس چمدان مان را ببنديم و برويم جايي که بهتر از اين جا از ما پذيرايي بکنند ! کسي که پاي مارا به زنجير نبسته است